กุมารทองชอป กุมารี สาลิกา อิ้นคู่ เครื่องรางของขลัง

Line : Lnwwer ของปลุกเสก สายเทพ สายขาว สำหรับผู้ชาย ผู้หญิง เกย์ ทอม

ใครที่กำลังเบื่อแฟนตัวเองลองอ่านดูนะ

ลองอ่านดูครับ สำหรับคนที่กำลังเบื่อๆแฟน หรือ กำลังมีปัญหา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อ่านแล้วกินใจมาก ลองอ่านและซึมซาบความรู้สึกอย่างช้า ๆ

?เมื่อเธอต้องการหย่าขาดจากชั้นไป…. เธอควรเป็นคนที่จูงมือชั้นออกไป?

…ในวันแต่งงานของผม ผมจูงมือภรรยาของผมในอ้อมแขน รถแต่งงานจอดหน้าที่พักของเรา เพื่อนเจ้าบ่าวบอกผมว่า ผมควรจะอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน ดังนั้นผมจึงทำตาม เธอเขินอายในอ้อมแขนผม ผมช่างเป็นเจ้าบ่าวที่มีความสุขที่สุดในโลก …นี่เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วสิบปี…

ในวันถัดๆ มาทุกอย่างก็เหมือนเดิม เรามีลูกด้วยกัน…ผมทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะหาเงิน มาจุนเจือครอบครัว… เมื่อเราเริ่มมีฐานะที่ดีขึ้น… ความห่างของเราก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน…

…ทุกๆ เช้าเราออกจากบ้านไปด้วยกันแล้วก็ถึงบ้านเวลาเดียวกัน ลูกเราเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน ดูเหมือนความรักของเราช่างน่าอิจฉายิ่งนัก… แต่แล้วความสงบสุขก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างมิได้คาดหมาย….

…เจนเข้ามาในชีวิตของผม ผมยืนอยู่ที่ระเบียงบ้าน เจนเข้ามาสวมกอดผมจากด้านหลัง หัวใจผมเต้นแรงด้วยความรัก… ที่นี่…เป็นอพาร์เมนท์ที่ผมซื้อให้เธอ…เธอบอกว่า คุณเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงทุกคนถวิลหา… คำพูดของเธอทำให้ผมนึกถึงภรรยาผม… ตอนที่เราแต่งงานกันใหม่ ๆ ..เธอบอกว่า วันที่คุณประสบความสำเร็จ ผู้ชายอย่างคุณจะมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้ามาหา…

ผมเริ่มรู้สึกลังเล… ผมรู้ว่าผมกำลังทรยศภรรยาผม… แต่ผมก็ได้ทำลงไปแล้ว…. ผมปลีกตัวออกจากเจน ?วันนี้คุณไปเลือกเฟอร์นิเจอร์เองแล้วกันนะ ผมต้องเข้าออฟฟิศ?… แน่นอน… เธอไม่ค่อยพอใจนัก เพราะผมสัญญากับเธอว่าเราจะไปด้วยกัน… ในตอนนั้น…ความรู้สึกถึงการหย่าร้างเริ่มวิ่งเข้าม าในความคิด ผม….ทั้งที่จริงๆ แล้วผมไม่เคยมีความคิดนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

…แต่ผมก็พบว่าเป็นเรื่องยากที่จะบอกกับภรรยาของผม ไม่ว่าผมจะพูดกับเธอดีสักเพียงใด เธอจะต้องเจ็บปวดใจอย่างแน่นอน… จริงๆ แล้วเธอเป็นภรรยาที่ดีมาก… ทุก ๆ เย็นเธอจะวุ่นวายกับการทำอาหาร ในขณะที่ผมนั่งอยู่หน้าทีวี ทานอาหารเสร็จเราก็นั่งดูทีวีด้วยกัน หรือ… ถ้าผมจะเลือกเป็น… นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์…. มองเรือนร่างอันงดงามของเจน… ช่างเป็นอะไรที่หน้าฝันถึงเสียจริง

…วันนึงผมพูดทีเล่นทีจริงกับภรรยาของผมว่า เธอจะทำยังงัยถ้าเราหย่ากัน… เธอจ้องมองผมอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน…และเธอก็ไม่ได้ตอบ ว่าอะไร เธอมั่นใจว่าการหย่าเป็นเรื่องที่ไกลตัวเธอมาก ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าหากเธอรู้ว่าเรื่องที่ผมกำลังพูดอยู่นั้นเป็นเรื่อง จริง เธอจะเป็นอย่างไร

…วันนึงภรรยาผมมาที่ออฟฟิศ…สวนทางกับเจนที่เพิ่ง จะออกไปพอดี… พนักงานทุกคนทำหน้าตาเลิกลัก…เหมือนกำลังพยายามซ่อ นอะไรบางอย่างจากเธอ เธอเหมือนจะรับรู้มันได้…แต่เธอก็ยิ้มน้อยๆ กับพนักงานทุกคน…. แต่ผมก็สังเกตุเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเธอภายใต้รอยยิ้มนั้น

…ในที่สุด เจนก็บอกกับผมว่า หย่ากับเธอนะ แล้วเราอยู่ด้วยกัน..ผมพยักหน้า ผมจะลังเลอีกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว….ผมตัดสินใจบอกภรร ยาผมในอาหารค่ำ..ผมมีอะไรจะบอกคุณ เธอนั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ ผมสังเกตุเห็นแววตาอันเจ็บปวดของเธอ…มันทำให้ผมพูดในสิ่งที่ผมต้องการพูด ไม่ออก แต่ท้ายที่สุดผมก็พูดออกไป…ผมต้องการหย่า…เธอดูไม่ตกใจกับสิ่งที่ผม เพิ่งจะพูดออกไปเลย ผมย้ำกับเธออีกครั้ง…เธอเขวี้ยงตะเกียบในมือทิ้ง.. .แล้วตะโกน ใส่หน้าผมว่า..คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย

เราไม่ได้คุยกันอีกเลยคืนนั้น…เธอร้องไห้อย่างหนัก … ผมรู้ว่าเธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแต่งงานของเรา…แต่ ผมเองไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ เป็นเพราะใจผมได้ให้เจนไปหมดแล้วงั้นเหรอ…ผมคงไม่สามารถบอกเธออย่างนั้น ได้ มันจะทำให้ผมรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก…

…ผมร่างสัญญาการหย่าร้างขึ้น ระบุว่า เธอเป็นเจ้าของบ้าน…ทุก ๆ อย่างในบ้าน ทั้งรถ… หุ้นบริษัท 30% ผมยกให้เธอหมด…. เธอเหลือบมองกระดาษที่ผมร่างขึ้น…แล้วฉีกมันทิ้ง.. .มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น… ผู้หญิงที่ผมอยู่ด้วยมาเป็นระยะเวลาสิบปีกลายเป็นคนแปลกหน้ากัน ภายในหนึ่งวัน…ผมไม่สามารถคืนคำ ที่ผมพูดไปได้…เธอร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างที่สุด…สำหรับผมแล้ว…การ ร้องไห้ของเธอเหมือน เป็นการปลดปล่อยความสับสนของตัวผมเอง…หลังจากที่ผม กลุ้มใจกับ การตัดสินใจครั้งนี้ของผม ในที่สุด…มันก็เป็นรูปธรรมขึ้นมาจริง ๆ เสียที

…คืนนั้น ผมกลับถึงบ้านด้วยเวลาดึก…เห็นเธอเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ..ผมหลับไปอย่าง รวดเร็วด้วยความเพลีย ผมตื่นขึ้นมาอีกทีแล้วพบว่า…เธอเขียนเงื่อนไขการหย่าร้างว่าเธอไม่ต้องการ สิ่งใดจากผม…แต่เธอต้องการ ให้ผมให้เวลาเธอหนึ่งเดือนเพื่อตั้งตัวสำหรับการหย่า …และในช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนนั้นทุกอย่างต้องดำเนิน ไปตามปกติ…ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอต้องการให้ลูกจบการศึกษาซึ่งกำ ลังจะมาถึงเสียก่อน..เธอไม่อยากให้ลูก ต้องเห็นความล้มเหลวในการแต่งงานของพ่อแม่ก่อนเวลานั้นจะมาถึง

…รัชต์..คุณจำได้มั๊ย…วันที่เราแต่งงานกัน… คุณประคองชั้นไว้ในอ้อมกอดในวันที่เราเข้าเรือนหอ..ผมพยักหน้า. .นั่นเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของชั้น… ชั้นมีเรื่องขอร้อง…ชั้นอยากให้คุณประคองชั้นไว้ใน อ้อมกอดจากห้องนอนไปถึงด้านล่างทุกวันนับจากวันนี้ไป จนถึงวันที่เราต้องแยกจากกัน ผมยอมรับด้วยความเต็มใจ…ผมรู้ดีว่าเธอคิดถึงวันดีๆ เหล่านั้น…และเธอต้องการให้ชีวิตการแต่งงานเธอจบลง ด้วยความทรงจำที่ดี

…ผมบอกเจนถึงเงื่อนไขที่ภรรยาผมตั้งขึ้นในการหย่าร้าง…เธอหัวเราะถึง ความไร้สาระของเงื่อนไข…. ภรรยาผมบอกกับผมว่า ไม่่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม…เธอจะต้องยอมรับผลของการหย่าร้างให้ได้… คำพูดของเธอทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง….

…เราไม่ได้ถูกต้องตัวกันเลยนับแต่วันที่ผมขอเธอหย่า…ความจริงเหมือนจะ เป็นคนแปลกหน้าต่อกันด้วยซ้ำไป พอถึงวันที่ผมประคองเธอลงจากห้องวันแรก…มันจึงทำให้ผมทำตัวไม่ถูก…ลูก ชายเราตบมือแล้วพูดด้วยความดีใจว่า ว้าว… วันนี้พ่ออุ้มแม่ลงจากห้องด้วย….มันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น เธอบอกว่าอย่าบอกลูกเราถึงเรื่องของเรา…ผมพยักหน้า

…ด้วยความรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม ผมขับรถไปส่งเธอที่ป้ายรถเมล์..แล้วเลยไปออฟฟิศ

…วันถัดมา…ความรู้สึกขัดเขินเริ่มน้อยลงไป…เธอซบบนอกผม.. .เราใกล้ชิดกันมากจนผมได้กลิ่นน้ำหอมของเธอ ผมถึงได้ตระหนักว่าเธอไม่ใช่เด็กสาวอีกต่อไปแล้ว…เธอเริ่มมีริ้วรอยบนใบ หน้ามากขึ้น

…ในวันที่สาม…เธอกระซิบบอกผมว่าสวนกำลังรื้ออยู่ ให้เดินระวังด้วย

…ในวันที่สี่… มันช่างเหมือนกับว่าเราเป็นคู่รักที่หวานชื่นมาก…ภาพของเจนเริ่มเลือนลางไป

…วันที่ห้าและหก.. เธอคอยเตือนผมในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นเธอวางเตารีดไว้ที่ไหน..ผมควรจะระวังอะไรบ้างตอน ทำอาหาร และอื่นๆ อีกมากมาย…ความสนิทสนมของเราเพิ่มมากขึ้นทุกที…ผมไม่ได้บอกเจนถึงเรื่อง นี้เลย…

…ผมรู้สึกว่าผมอุ้มเธอง่ายขึ้นทุกวันโดยไม่ได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงใน ตัวเธอเลย…หรือบางทีคงเป็นเพราะผม แข็งแรงขึ้น…แต่แล้วผมก็พบว่ามันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด…เป็นเพราะว่าเธอ ผอมลงจนไม่สามารถใส่เสื้อผ้าเดิมได้.. นั่นต่างหากที่ทำให้ผมอุ้มเธอได้ง่ายขึ้น ผมรู้ดีว่าเธอพยายามซ่อนความขมขื่นเอาไว้

… ลูกของเราร้องขึ้นว่า พ่อได้เวลาอุ้มแม่แล้วน๊ะ…สำหรับลูกแล้ว…การได้เห็นพ่ออุ้มแม่เป็นภาพ ที่เขามีความสุขที่สุด…. เธอเอื้อมมือไปกอดลูกไว้แน่น…ผมทนมองภาพนั้นไม่ได้ จริง ๆ ผมกลัวว่าผมจะเปลี่ยใจในวินาทีสุดท้าย

…และแล้ววันสุดท้ายก็มาถึง ผมอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด เท้าผมแทบจะก้าวไม่ออก……เธอบอกกับผมว่า…ความจริงแล้ว…ชั้นอยากให้ คุณอุ้มชั้นไปจนเราแก่เฒ่า ผมกอดเธอแน่น…และผมก็ตระหนักว่า..ชีวิตคู่ของเราขาดการดูแลเอาใจใส่ซึ่ง กันและกัน

…ผมขึ้นรถทันที เพื่อจะไปยังจุดหมายใหม่..ผมลังเลเล็กน้อย..แต่ในที่ สุดแล้ว..ผมก็มาพบเจนจนได้….เธอเปิดประตูออก ผมบอกเธอว่า เจน..ผมขอโทษ…ผมจะไม่หย่า….เธอมองหน้าผม แตะหน้าผากผม..คุณสบายดีหรือเปล่า

…เจน ผมขอโทษ…ผมขอโทษจริงๆ ผมจะไม่หย่ากับภรรยาผม…ชีวิตการแต่งงานของเราน่าเบื่อมันเป็น เพราะผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับรายละเอียด เล็กน้อย ผมขาดการเอาใจใส่ในตัวเธอ มันไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักกัน ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ว่าตั้งแต่วันที่ผมอุ้มเธอเข้าบ้าน เธอมีลูกให้ผม ผมควรจะประคองเธอไปจนแก่

… เจนตบหน้าผมอย่างแรงและกระแทกประตูใส่ผม

ระหว่างทางกลับบ้านผมแวะร้านดอกไม้…. พนักงานขายดอกไม้ถามว่าจะเขียนว่าอะไร

…ผมให้เธอเขียนว่า?…….”ผมจะอุ้มคุณทุกเช้าจนกว่าเราจะแก่”……

 

 

เครดิต?http://board.postjung.com

269 total views, 1 views today

Be Sociable, Share!

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code